Ευρώπη μάντεψε… εγώ είμαι ακόμα πλούσια! #14

Δεν υπήρξα πλούσια στα οικονομικά μου και ούτε θα γίνω ποτέ. Δεν με νοιάζει κιόλας, τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία, εξακριβωμένο! Εξάλλου εγώ μπορώ και αισθάνομαι ‘πλούσια’.
Είμαι Ελληνίδα και μεταξύ μας πάντα καμάρωνα για αυτό!!

Μπορεί να συμβαίνουν πολλά και άσκημα πράγματα στη χώρα μου, ίσως να φαίνεται πως τα στραβά μας είναι περισσότερα, ευτυχώς όμως έχουμε και πολλά καλά!! Κάποιοι λένε πως δεν θυμίζουμε σε τίποτα τους ‘τότε’ Έλληνες, αν και για εμένα δεν υπάρχει τότε και τώρα. Και τότε έβρισκες άσκημους ανθρώπους, κακούς, καλούς, κενούς, αξιόλογους, κλέφτες, τίμιους, φιλότιμους, καλόκαρδους, πονηρούς, απατεώνες… Το ίδιο είναι και τώρα!

Όταν λέω πως είμαι Ελληνίδα φουσκώνω από υπερηφάνεια !! 

Γράφοντας το κείμενο συνειδητοποίησα πως ζω 19 χρόνια εκτός Ελλάδας και είναι πιο πολλά από όσα έζησα εντός! Την αγαπώ αυτή τη χώρα αλλά τα γεγονότα με σπρώχνουν πάντα μακριά της. Κάπου εκεί θυμήθηκα πόσο κοροϊδεύατε εμένα, τη χώρα μου, τους ανθρώπους της, εσείς οι τέλειοι Ευρωπαίοι στην κατά τα άλλα Ευρωπαική χώρα που ζούσα για 14 χρόνια και δεν την ένιωσα σπίτι μου ούτε μία φορά.

Επιτρέψτε μου λοιπόν να σας πω δύο λόγια. Allow me, που λέτε και εσείς…

  • Γελάμε αληθινά επειδή το νιώθουμε, όχι ψεύτικα και από ευγένεια.
  • Βασικά έχουμε χιούμορ. 
  • Είμαστε φωνακλάδες, εκρηκτικοί και τσακωνόμαστε ακόμα και για το ποια πήγε και άπλωσε τα ρούχα στην ταράτσα! Ποιος μπιπ πάρκαρε στην θέση μου, λες και την έχω αγορασμένη. Γιατί κέρδισε αυτή η ομάδα και όχι η άλλη. Ασήμαντα πράγματα ναι μεν αλλά δεν μας κάνουν βαρετούς και ‘άχρωμους’.
  • Όταν γελάμε και όταν τσακωνόμαστε μας ακούει το τετράγωνο, άλλο που δεν θέλει και η γειτονιά να βγάλει τα άπλυτα μας στη φόρα!!
  • Όταν βρεθούμε παρέα έχουμε τόσα θέματα να συζητήσουμε που μιλάμε γρήγορα προκείμενου να προλάβουμε να τα πούμε όλα και ας μας κοροϊδεύατε πως είμαστε όλο μπλα, μπλα, μπλα. Είμαστε ζωντανοί άνθρωποι και έχουμε ενδιαφέροντα τι να κάνουμε!
  • Και ναι κουνάμε και τα χέρια μας. μεσογειακό ταμπεραμέντο το λέμε!! Να φοβάσαι είναι η παλάμη ανοιχτή με τα πέντε δάχτυλα που σε κοιτάνε!

Πανηγυρίζουμε και ας μην κερδίζουμε! Μα αν κερδίσουμε… το καίμε!

Δεν είμαστε μίζεροι!

  • Πάμε στην ταβέρνα εμείς οι φτωχοί και τρώμε, δεν παραγγέλνουμαι μια σαλάτα στα τέσσερα όπως κάποιοι Ευρωπαίοι. Ααα, οικογένειες δεν θίγομαι!
  • Ξεκινάμε με καφέ και για πότε το γυρίζουμε στο φαγητό ούτε εμείς οι ίδιοι δε το καταλαβαίνουμε.
  • Δεν υπάρχει καφετέρια που θα αρνηθεί να σου φτιάξει καφέ μετά τις 8 το βράδυ. Ακόμα και σε μπαράκι μπορείς να πιεις καφέ! Τα sorry but… εδώ δεν…. 
  • Εννοείται πως δεν κλείνουν από τις 11 το βράδυ..

Δώσε μας ένα φραπέ στην άκρη της θάλασσας και δεν θέλουμε τίποτα άλλο!

  • Το καφέ και το φαΐ τα έχουμε κάνει επιστήμη.
  • Πάντα βρίσκουμε ανοιχτό φαγάδικο ακόμα και στις 3 τα ξημερώματα! Υπάρχουν και τα βρώμικα. Άντε τώρα να στο μεταφράσω… 
  • Δεν πίνουμε ξεροσφύρι!! Μαζευόμαστε για μια ρακί, πίνουμε πέντε, αλλά πάντα προσφέρουμε και μεζεδάκι! Αν είναι απρόοπτο συνήθως βγάζουμε ότι έχει το ψυγείο μας ακόμα και το μαγειρεμένο φαγητό της επόμενης μέρας. Σιγααα μην μας χαλάσει το πρόγραμμα… Θα φτιάξουμε τηγανητά αυγά αύριο, εμείς δε κολλάμε σε λεπτομέρειες.

Είμαστε άνθρωποι της παρέας!! Πίνουμε για να γλεντήσουμε και όχι για να μεθύσουμε!!

  • Όταν πάμε για ψώνια δεν αγοράζουμε δύο ντομάτες, ένα λεμόνι και μισό καρπούζι, εμείς μετράμε σε κιλά! Για αυτό τα έχουμε και μπόλικα τα κιλά πάνω μας! Και να δεις για πότε το μεζεδάκι γίνεται γλέντι ‘τρικούβερτο’ και πιάνουμε τα όργανα και τα τραγούδια!! Και ας βγαίνει από απέναντι ο παππούς με το σώβρακο να βάζει τις φωνές.
  • Και μιλάμε για τραγούδια, όχι I am a barbie girl in a barbie world!! Ξέρεις πόσο πλούσια είναι η μουσική μας;; Ξέρεις πόσα τραγούδια έχουμε;; Έχει βγάλει μεγάλους τραγουδιστές, συνθέτες, στιχουργούς αυτή η χώρα και απίστευτα τραγούδια! Έχει μελοποιημένη ποίηση και πολλά από αυτά τα τραγούδια τα ξέρουν ακόμα και μικρά παιδιά! Τι σου λέω τώρα…
  • Γνωρίζεις πως κάθε τόπος έχει δική του μουσική και δικούς του χορούς;; Δεν είμαστε μόνο συρτάκι dance. Παίζει το βιολί, το κλαρίνο, η λύρα και πεταγόμαστε όρθιοι! Ξέρεις πόση λεβεντιά θέλει για να χορέψεις Πεντοζάλη, Τσάμικο, Κότσαρι; Κάθε χορός έχει και την ιστορία του! Εμείς διασκεδάζουμε ακόμα και όταν πονάμε, χωρίζουμε, φεύγουμε μακριά, επιστρέφουμε, τα τραγούδια μας έχουν στίχους βγαλμένους από την ζωή και η ζωή μας όλη και των προγόνων μας είναι σε αυτά τα τραγούδια!! 

Πάμε στο χωριό και τα μισά πράγματα δεν χρειάζεται να τα αγοράσουμε γιατί θα μας τα φέρουν οι γείτονες, οι συγγενείς ή που θα τα βρούμε με μια βόλτα στην φύση. Έχουμε την πιο όμορφη χώρα στο κόσμο, θέλεις βουνό, θέλεις θάλασσα, θέλεις πράσινο, θέλεις ποτάμια, λίμνες, φαράγγια, νησιά, το καθένα με την δική του ομορφιά. Όλα τα έχουμε!

Κολυμπώντας με την αδερφή μου στα παγωμένα νερά ενός καταρράκτη που βρίσκεται μέσα σε φαράγγι της Κρήτης. Γιατί το πιο απλό πράγμα, όπως μία βουτιά, το κάνουμε διασκεδαστικό!

  • Τα Χριστούγεννα και το Πάσχα δεν τα έχουμε μόνο για να στολίζουμε το σπίτι!
  • Έχουμε ήθη και έθιμα!
  • Εκτός από τον ενικό έχουμε και τον πληθυντικό και τον χρησιμοποιούμε από σεβασμό!
  • Τρέχουμε όταν κάποιος έχει ανάγκη!
  • Η λέξη οικογένεια έχει νόημα στην Ελλάδα!
  • Έχουμε φιλότιμο ρε συ και μπέσα! Αντε να τα μεταφράσεις… και να το καταφέρεις φτύσε με!

Αυτά που λέμε δε μεταφράζονται πάντα γιατί χάνουν το νόημα τους όμως δε μιας ενδιαφέρει και να καταλάβετε

Γιατί όταν βρισκόμαστε η αδερφή μου, εγώ και η ξαδέρφη μου κάνουμε τα ίδια χαζά που κάναμε και μικρές, ας μας βλέπει ο κόσμος, εμείς χαιρόμαστε!

Γνωρίζεις πολύ καλά πως όπου πήγαν οι Έλληνες πρόκοψαν. Και εδώ θα κάναμε προκοπή αν δεν ανακατευόσασταν, αλλά ξέχασα… Είναι πολλά τα λεφτά Άρη!! Όσο και να φαίνεται περίεργο, ποτέ δεν ήμασταν πλούσιοι όμως πάντα επιβιώναμε! Και τα παλιά τα χρόνια φτωχικά ζούσαν και όμως τα έβγαλαν πέρα και έλεγαν και ένα Δόξα το Θεό που είχαν την υγεία τους! Έτσι και εμείς, θα το περάσουμε και αυτό!

 Και στη τελική… Μια ζωή την έχουμε!!!  

Ευρώπη Καλημέρα από μία πλούσια και περήφανη Ελληνίδα!! Καλημέρα κόσμε! Καλημέρα Ελλάδα!

Με αυτή την ανάρτηση συμμετέχω στο κίνημα των πλουσίων Ελλήνων
Τις υπόλοιπες αναρτήσεις θα τις βρείτε εδώ!  
Αν είσαι blogger και θέλεις να συμμετέχεις γίνε μέλος της ομάδας.

Το τραπέζι της γιορτής!!

Για τη γιαγιά μου η μαγειρική και τα τραπέζια ήταν σημαντικά στην επιτυχία μίας σχέσης ερωτικής, οικογενειακής, φιλικής. Δεν ήξερε από εντυπωσιακά στολίσματα άλλωστε στην εποχή της δεν υπήρχαν αυτά υπήρχε μόνο η ουσία, να μαζευτεί όλοι οι οικογένεια γύρω από το ίδιο τραπέζι και να περάσει όμορφα δημιουργώντας αναμνήσεις στους νεότερους. Στολίδια στο τραπέζι ήταν τα καλά σερβίτσια που έβγαιναν από το κλασσικό και βαρύ διακοσμημένο μπουφέ.


Το τραπεζομάντιλο ανάλογα με τη γιορτή, ήταν κάθε χρόνο το ίδιο- ακόμα θυμάμαι εκείνο το πράσινο με την άσπρη ρίγα στο τελείωμα και το καλό το άσπρο (που κράτησα εγώ). Έδινε εντολές πως να στηθεί το τραπέζι και ως βοηθός τότε εκτελούσα.

 
Τα κολονάτα ποτήρια του κρασιού, του νερού, τα καλά μαχαιροπίρουνα, η ασημένια ψωμιέρα με την άσπρη κοφτή πετσετούλα, το κρυστάλλινο δοχείο για το πάγο είχαν την θέση τους πάνω στο μεγάλο τραπέζι της καλής τραπεζαρίας με το χοντρό τζάμι από πάνω. Στο μπουφέ στηνόταν το σκηνικό για το επιδόρπιο, τα ποτηράκια της σαμπάνιας, του λικέρ, τα πιατάκια του γλυκού, τα μπολάκια της φρουτοσαλάτας δεν υπήρχε περίπτωση να τα αφήσουμε τη τελευταία στιγμή. Εγώ πήγαινα και ερχόμουν μέχρι να φτάσουν οι καλεσμένοι, γιατί εκτός όλων των άλλων μου άρεσε να χαζεύω το στολισμένο τραπέζι, ήταν σαν να το καμάρωνα!

Το μενού λίγο πολύ το ίδιο ανάλογα βέβαια τη γιορτή. Το πρώτο πιάτο γαρίδες κοκτέιλ μέσα σε ψηλά μπολάκια με πόδι ( τα ίδια του παγωτού) στολισμένα στο πάτο με ένα μαρουλόφυλλο. Δεύτερο πιάτο συνήθως αρνάκι στο φούρνο με πατάτες οφτές (τις λένε οι Κρητικοί) και μακαρόνια φούρνου με κρέμα γάλακτος μανιτάρια, μπέικον. Τα μακαρόνια ήταν πάντα Mafaldine Napoletani αλλιώς δε πετύχαινε το φαΐ κατά την άποψη της γιαγιάς! Ορεκτικά, σαλάτες ανάλογα την εποχή. 

Ο καθένας είχε τη θέση του, ο παππούς στη κεφαλή και η γιαγιά πάντα στην άλλη άκρη, αυτή που ήταν κοντά στη κουζίνα, για να μπορεί να σηκώνετε να φέρνει τις πιατέλες. Ήταν πολύ χαρούμενη που μαζευόμασταν σε κάθε γιορτή και εκείνη φρόντιζε για όλα!

Πίστευε πως αυτός ήταν ένας τρόπος για να μένει οι οικογένεια δεμένη..

Τυχαίο το κρασί??Δε νομίζω!!

Τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα κληρονόμησα όταν έφυγε η γιαγιά..

Έτσι στην γιορτή που έστησα το Σαββατοκύριακο έβαλα όλη μου την τέχνη για να φτιάξω ένα τραπέζι όπως της γιαγιάς, το μενού παρόμοιο, το γλυκό το ίδιο και το στόλισμα στα πιάτα έμοιαζε με τότε που ήμουν η βοηθός της.

Το τραπέζι δεν θέλαμε να είναι επίσημο αλλά όμορφο και γιορτινό, κάτι να μας θυμίζει πως σε λίγο έρχονται Χριστούγεννα.

Τα πιάτα εξάλλου ήταν πολλά και δεν έπαιρνε για πολλές »φιοριτούρες» έτσι τις έλεγε η γιαγιά που πίστευε πως τον καλεσμένο θα τον κερδίσεις από την τέχνη της μαγειρικής σου και την ζεστή φιλοξενία που θα νιώσει… Αυτό νομίζω πως το πήρα για τα καλά!!!!

Η γιορτή της γιαγιάς -21 Μαΐου!

Πότε δεν είδα έναν αριθμό-νούμερο ως τυχερό, ήμουν της άποψης πως αν κάτι είναι να έρθει θα έρθει.Υπάρχει περίπτωση να διαλέξει τη συγκεκριμένη ημερομηνία για παράδειγμα επειδή μπορεί εγώ να τη θεωρώ γούρικη; Με τα χρόνια τελικά απέκτησα νούμερο γιατί σκέφτηκα πως ίσως και να μην είναι όλα τυχαία, αρκετά σημαντικά γεγονότα στη ζωή μου έχουν γίνει την 21η μέρα του μήνα και όχι μόνο του Μαΐου.


21 Μαΐου είχε γιορτή και γενέθλια η αγαπημένη μου γιαγιά
21 Μαΐου Γιορτάζω
21 Μάιου Τα γενέθλια του Νεκ
21 ήταν όταν γνώρισα το Νεκ
21 ήταν και όταν αποχαιρετήσαμε τη γιαγιά



Σήμερα αποφάσισα να σας γράψω μία ιστορία, μπορεί να μοιάζει με παραμύθι, σαν εκείνα που μου έλεγε όταν ήμουν μικρή. Ίσως να θυμίζει σχολική έκθεση. Γράψτε για ένα αγαπημένο πρόσωπο!  


Η Γιαγιά μου η Ελένη για τους δικούς της Λέλα!

Κρητικιά στη καταγωγή, γεννημένη και μεγαλωμένη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, πάντα όμως με τις κρητικές αρχές και τα κρητικά έθιμα. Όταν έφτασε η ώρα να παντρευτεί ξέχασε τα έθιμα και πήγε για πρώτη φορά κόντρα στο πατέρα της γιατί αγαπούσε τον Βασίλη. Νέος και ωραίος από καλή οικογένεια γεννημένος στην Αλεξάνδρεια από Έλληνες γονείς γεννημένοι και αυτοί στην Αίγυπτο με καταγωγή από Καρδίτσα και την Κω.

Δε το χωρούσε ο νους του πατέρα της του Χαράλαμπου πως η μικρή του κόρη δεν είχε διαλέξει Κρητικό. Ο Βασίλης ήταν καλό παιδί και ο πατέρας της τον αγάπησε αμέσως και πάντα θα έπαιρνε το μέρος του γαμπρού του!
Ο γάμος τους έγινε Σεπτέμβρη του 1943 και έμειναν 52 χρόνια παντρεμένοι, εκείνη τον φώναζε αγαπούλα και εκείνος κάθε χρόνο την ημέρα της μητέρας συνήθιζε να της φέρνει τρία τριαντάφυλλα (ένα για εκείνη και ένα για κάθε παιδί που του χάρισε).    

  ‘ Έζησα ευτυχισμένα χρόνια με το παππού σου παρά τις δυσκολίες που περάσαμε’.


Η γιαγιά μιλούσε Γαλλικά, Ιταλικά, Αραβικά και Ελληνικά και ήταν εκπληκτικός άνθρωπος, μόνο καλά λόγια άκουγες από όποιον την γνώριζε. Μαγείρισσα, νοικοκυρά, μάνα, σύζυγος, πεθερά, γιαγιά, θεία, αδερφή, ξαδέρφη, φίλη πάντα εκεί για όλους και πάντα άψογη σε όποιον ρόλο και αν έπαιζε.

Ήρθε στην Αθήνα με τα δύο της παιδιά το 1962 όταν είχαν ήδη ξεκινήσει οι ιστορίες με τον πραξικοπηματία Νασέρ στην Αίγυπτο κουβαλώντας όσα περισσότερα έπιπλα και προσωπικά αντικείμενα μπορούσε αν και απαγορευόταν, μόνο αναμνήσεις ήσουν ελεύθερος να πάρεις. Η τελική απόφαση για την μόνιμη εγκατάσταση τους στην Ελλάδα άνηκε στο παππού μου, δεν ήθελε να πάει Καναδά ή Αυστραλία που ήταν οι άλλες δύο επιλογές τους έτσι και αλλιώς και οι δικοί τους άνθρωποι και οι περισσότεροι φίλοι τους Ελλάδα είχαν επιλέξει, ο μεγάλος της αδερφός ο Πέτρος και μια καλή της φίλη έφυγαν για Αυστραλία και κάποιοι μακρινοί συγγενείς στην Αμερική. Ακόμα θυμάμαι τα γράμματα και τις καρτ-ποστάλ που λάμβαναν από το θείο Πέτρο και την Jill (Ζιλ) και βέβαια τη χαρά της γιαγιάς.


Πάνω από αριστερά: Ο παππούς, η γιαγιά, ο θείος Πέτρος
Κάτω από αριστερά: H θεία Ελευθερία (γυναίκα του θείου Πέτρου), η θεία Ιωάννα (αδερφή της γιαγιάς και νονά της μαμάς μου και αργότερα νονά όλων), ο θείος Τζο-Τζο (Giovanni άντρας της Ιωάννας και Ιταλός), η μαμά μου, ο ο αδερφός μου και εγώ

Δεν είμαι σίγουρη αν ξαναείδε τον αδερφό της από τότε.. Εγώ πρέπει να ήμουν 3-4 χρονών.
Πρόσφατα συνειδητοποίησα πως όταν και εγώ έφυγα για τη Κύπρο είχα την ίδια ηλικία με εκείνη όταν έφυγε για την Ελλάδα. Τυχαίο μάλλον…

Στο μυαλό μου η ζωή τους στην Αλεξάνδρεια έμοιαζε ονειρεμένη, το έλεγε και εκείνη συχνά ‘Τα καλύτερα χρόνια της ζωή μου τα έζησα στη Αίγυπτο’ και πως αν δεν ήτανε ο φόβος για το πως θα εξελίσσονταν τα πράγματα για τους ξένους, δε θα έφευγαν ποτέ.

Η ζωή της Αιγύπτου ακουγότανε σαν ρομαντικό μυθιστόρημα, άκουσα ιστορίες για τη νοοτροπία και τη κουλτούρα των Ελλήνων της παροικίας, για το τρόπο ζωής τους, ιστορίες για αυτούς που ζούσαν τότε στην Αλεξάνδρεια, ιστορίες όταν ερχόντουσαν τουρίστες στην Ελλάδα. Αργότερα διάβασα βιβλία που περιέγραφαν γεγονότα και το τρόπο ζωής των Ελλήνων που ζούσαν εκεί και έτσι η Αίγυπτος έγινε ένα όνειρο για εμένα, ένα όνειρο που ελπίζω κάποια στιγμή να πραγματοποιήσω.


Στην Ελλάδα όταν ήρθαν ξεκίνησαν από το μηδέν. Ο παππούς είχε πάθει δύο πολύ σοβαρά ατυχήματα στην Αλεξάνδρεια που του είχανε κοστίσει το αριστερό του χέρι και το ένα του μάτι. Ήταν μηχανικός και οι εταιρίες δε θέλανε να προσλάβουν άτομο με αναπηρία. Τελικά με ένα νόμο που υπήρχε τότε έπιασε δουλειά σε εταιρία κατασκευής αυτοκινήτων. Η γιαγιά βράχος και πάντα δίπλα του. Δεν την άκουσα ποτέ να κλαίγεται, τον πρόσεχε και έλεγε ‘Δόξα το Θεό που ζει’. Ακόμα και όταν έπαθε εγκεφαλικό στα 63 του, ύστερα από μια μεγάλη στεναχώρια και του κόπηκε η φωνή, ακόμα και τότε τον πρόσεχε και μου έλεγε ‘να τον έχει ο Θεός ζωντανό’ μόνο αυτό. Όποτε τον νευρίαζα μου φώναζε εκείνη από την κουζίνα ‘Μην νευριάζεις τον παππού σου’, αν δεν έπαιρνα από λόγια με κυνηγούσε με τη παντόφλα μέσα στο σπίτι και εκείνος γελούσε που την έβλεπε να τρέχει φορώντας τη μια παντόφλα στο πόδι και την άλλη στο χέρι. Κάπως έτσι έφευγαν τα νευρά όλων μας και χαλαρώναμε!


Όμως τα κατάφεραν. Μεγάλωσαν τα παιδιά τους, τα πάντρεψαν και εγώ ως πρώτο εγγόνι πήρα το όνομα της και έγιναν η αδυναμία και των δύο!! Ο φόβος της ήτανε πως θα με φωνάζουν Λέλα και δε της άρεσε καθόλου, αποφασίστηκε να με φωνάζουν Ελεάνα. Νομίζω πως Άννα ήταν μια από τις γιαγιάδες του μπαμπά μου.
Το ωραίο ήταν πως όταν πήγανε στην εκκλησία για τη βάφτιση ο παπάς ρώτησε το όνομα και όταν άκουσε πως θα με βαφτίσουν Ελένη-Άννα θέλησε να μάθει και πως θα με φωνάζουν. Νομίζω πως του χρωστάω ένα ευχαριστώ που αποφάσισε να με βαφτίσει απευθείας ΕΛΕΑΝΑ. Η μαμά μου πάντα λέει πως ήταν νέος ηλικιακά παππάς και με μοντέρνες αντιλήψεις που είχε έρθει από το εξωτερικό και γνώριζε πως τα δύο ονόματα θα ήταν πρόβλημα στο ληξιαρχείο. Το πρόβλημα με το ληξιαρχείο δε το γλύτωσα αλλά δε με πειράζει γιατί μου αρέσει τόσο το όνομα μου!! Μη μιλήσω για τη χαρά της γιαγιάς που ο κίνδυνος υποκοριστικού είχε πλέον τελειώσει.


Ήτανε κοκέτα για γιαγιά, το μαλλί της έπρεπε να ήταν χτενισμένο αλλιώς δεν έβγαινε από το σπίτι, δε θυμάμαι να την είδα να βγαίνει ποτέ ατημέλητη. Όσο ζούσε ο παππούς μαλλί, νύχια, βάψιμο, χρυσαφικά ήταν απαραίτητα αξεσουάρ. Κομμωτήριο είχε δύο φορές την εβδομάδα παρέα με το κολαούζο (έτσι με έλεγε η εξώγαμο), δεν θύμιζε κλασσική γιαγιά. Ο αδερφός μια φορά που την είδε φτιαγμένη φορώντας μια ωραία φούστα γύρισε και της είπε ‘Γιαγιά είσαι και πολύ ωραία γκόμενα’ ίσως ήταν το πιο ωραίο κοπλιμαν έλεγε.


Μέσα στο σπίτι δε κυκλοφορούσε ποτέ με τις πιτζάμες, είχε άλλα ρούχα ειδικά για το σπίτι. Τη θυμάμαι με μια φούστα και κάτι παρδαλά πουκάμισα να κάνει δουλειές, να μαγειρεύει, να πλένει, να πίνει καφέ με το παππού. Το άγχος ήταν πως θα χτυπήσει ένας άνθρωπος τη πόρτα και θα είναι με την νυχτικιά και αυτό δεν ήταν σωστό.
Τον παππού μου τον θυμάμαι να ντύνεται σαν τον Λάμπρο Κωνσταντάρα στη ταινία ΄΄ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι΄΄ παντελόνι κοστουμιού, πουκάμισο, γιλέκο μάλλινο, τις παντόφλες του και από πάνω τη ρόμπα του που έμοιαζε με σακάκι. Τις πιτζάμες τους τις φορούσαν αφού κλείδωνε η πόρτα στις 10 το βράδυ και πλέον ξέρανε πως σταματούσαν οι επισκέψεις. Συνήθειες μια ζωής…


Θα μπορούσα να γράφω μέρες… Ήταν, είναι και πάντα θα είναι η μεγαλύτερη μου αγάπη, αδυναμία και αυτή που μου λείπει περισσότερο!
Η ιστορία της δε τελειώνει εδώ.. Ήτανε και αυτή ένας λόγος που ήθελα το blog.
Θέλω να θυμάμαι για πάντα αυτά που μου έλεγε, τις ιστορίες της, τα αστεία της, τους καυγάδες μας, θέλω να θυμάμαι τη καλοσύνη της, αλλά και το πείσμα της. Θέλω να θυμάμαι εκείνη.


‘Άμα πεθάνω θα λες Θεός σ’χωρεστην τη γιαγιά μου καλά μου τα έλεγε’
Αχ και να ήξερες πόσες φορές το είπα..
Πόσο δίκιο είχες..
Πόσο μου λείπουν αυτές οι συζητήσεις..
Πόσο μου λείπεις εσύ και ο παππούς..
Έλεγες πως όταν φύγω για Κύπρο θα πουλήσεις όλα τα υπάρχοντα σου και θα έρθεις μαζί μου ‘αν ζώ μέχρι τότε’..

Πολλές φορές γελάμε με τον Νεκ όταν θυμόμαστε πως τον φώναζες και συζητάμε για το πόσο διαφορετική και ωραία θα ήταν η ζωή μας αν ερχόσουν μαζί μας, μέχρι το πρόγραμμα που θα είχαμε καθημερινά έχουμε βγάλει.

Εγώ πάντως πήρα μαζί μου όσα περισσότερα πράγματα σου μπορούσα και τους έδωσα θέση στο σπίτι μου.
Να είσαι καλά όπου και αν είσαι αν και νομίζω πως είσαι με τη μία και μοναδική σου αγάπη, το παππού μου!
Να είσαι καλά όπου και αν είσαι αν και νομίζω πως είσαι με τη μία και μοναδική σου αγάπη, το παππού μου!

Η Εγγονή της Λέλας και του Βάσου!
Ελεάνα

Κάποια Χριστούγεννα παλιά!! #photos

Χριστούγεννα!! Όλα κόκκινα, ζέστη, κρύο, λαμπάκια, στολίδια, έλατο, δώρα, χαρά, αγάπη, γλυκές μυρωδιές, καμένο ξύλο, χρυσόσκονη, μαγεία και πόσες ακόμα λέξεις.
Πόσα όμορφα συναισθήματα μου δημιουργεί, ο ενθουσιασμός μου φτάνει στο αποκορύφωμα, η ανυπομονησία μου για την ημέρα εκείνη μεγάλη. Νιώθω ότι τα ζω σαν μικρό παιδί. Δεν αφήνω τον εαυτό μου να κάνει άσκημες σκέψεις, δεν αφήνω κανέναν και τίποτα να χαλάσει αυτή την ατμόσφαιρα που φτιάχνω κάθε χρόνο στο μυαλό μου.
Προσπαθώ όσο γίνεται να το μεταδώσω και σε άλλους ανθρώπους αλλά σπάνια τα καταφέρνω..

Στο σπίτι της γιαγιάς Πρωτοχρονιά γύρω στο 88 ή 89 αν κρίνω από την ηλικία της αδερφής μου. Ο παππούς στην κεφαλή του τραπεζιού, η γιαγιά, ο αδερφός μου, η μαμά μου, εγώ, ο θείος Τζό-τζος, η αδερφή μου και η αδερφή της γιαγιάς.

Έχω περάσει τις γιορτινές μέρες σε διάφορες χώρες- πόλεις και η καθεμία είχε να μου δώσει κάτι ξεχωριστό. Από το 1992 που ζούσα μόνιμα στην Αγγλία, όλα ήταν στολισμένα από τις αρχές Νοεμβρίου, τα φωτάκια αναβόσβηναν, τα στολίδια έλαμπαν, χριστουγεννιάτικα τραγούδια ακούγονταν παντού, τα μαγαζιά έβαζαν τα γιορτινά τους και όλα έμοιαζαν πιο μαγικά. Τις βιτρίνες των καταστημάτων μόνο μια λέξη θα τις χαρακτήριζε »ΦΑΝΤΑΣΙΑ».   

Έτσι έμπαινα και εγώ σε αυτό το κλίμα. Δεν ήμουν μόνη, είχα τους γονείς μου, τα αδέρφια μου και τα πρώτα χρόνια το παππού και τη γιαγιά που ερχόντουσαν από την Ελλάδα. Μετά από τρία χρόνια είχαμε μόνο τη γιαγιά..
Τρελαινόμουν με τη διαδικασία των δώρων, έφτιαχνα κρυφά τις λίστες για να θυμάμαι τι χρειάζεται ο καθένας και τι θα τους αρέσε. Ήθελα να είναι ευτυχισμένοι και χαμογελαστοί, αν και τα δώρα δεν είναι αυτά που φέρνουν την ευτυχία, μου άρεσε όμως να τους προσφέρω κάτι και να τους βλέπω να τα ανοίγουν σαν μικρά παιδιά!

Τα τελευταία τρία χρόνια, λόγω δικών μου επαγγελματικών υποχρεώσεων, τις γιορτές τις πέρασα στη Κύπρο παρέα με το έτερον ήμισυ. Ήσυχα, σπιτικά. Κατάφερα να εξελιχθώ στη ζαχαροπλαστική προκειμένου να περάσω δημιουργικά τις ημέρες αυτές, η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ δε πίστευα τι ήμουν ικανή να φτιάξω. Το κακό ήταν ότι είχα ελεύθερο χρόνο να αναπολήσω στιγμές από προηγούμενα Χριστούγεννα, και αν δεν ήταν ο χρόνος η αιτία ίσως έφταιγε η μοναξιά. Αυτές οι μέρες είναι οικογενειακές και δε πρέπει κανένας να είναι μόνος του, ειδικά οι ηλικιωμένοι.

Τώρα που πλησιάζουν οι γιορτές αυτές οι σκέψεις ξανάρχισαν να τριγυρνούν στο μυαλό μου.
Ποια ήταν τα καλύτερα Χριστούγεννα της ζωής μου; Και αν δε τα έχω ζήσει ακόμα; Άραγε θα τα ζήσω όπως τα ονειρεύομαι; Τελικά τι ονειρεύομαι;

Τις πιο πολλές χρονιές ονειρεύομαι κάτι που έχω ζήσει!!
Ήταν κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80′ στην Αθήνα, τότε που μαζευόμασταν όλοι στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού. Τότε που φορούσαμε τα καλά μας, τα κορίτσια συνήθως σκοτσέζικη ή βελούδινη φούστα, το καλό μας πουκαμισάκι, λουστρίνια και το κλασσικό βέβαια Μοντγκόμερι. Ήταν μόδα τα πουλόβερ με βάτες και τα φορούσαν ακόμα και σε βραδινή έξοδο, φορούσαν και πέτσινα ρούχα θυμάμαι. Πηγαίναμε για δώρα παντόφλες, γιλέκα του παππού και του θείου, νυχτικά, ρόμπες σε θείες κάποιας ηλικίας. Το δώρο έπρεπε να είναι χρήσιμο έλεγε η μαμά!

Εμείς σαν παιδιά παίρναμε για δώρα την Bi-bibo, κάτι μεγάλες κούκλες που έμοιαζαν με αληθινά μωρά, παζλ, Score 4, Subbuteo τα αγόρια, Playmobile -πόσες φορές έχω στήσει εκείνες τις γκρι πίστες-δρόμους. Η αδερφή μου έπαιρνα το μικρό μου Πόνυ και μας έβαζε να παίζουμε μαζί της όσο και αν βαριόμασταν.. Μία χρονιά πήρα για δώρο ένα κόκκινο ποδήλατο BMX ! Τι χαρά ήταν αυτή!!

Η θεία Ρόζα μας έδινε λεφτά να πάρουμε παστίλιες.. Ακόμα το θυμάμαι και γελάω, όχι τσίχλες.. παστίλιες έλεγε. Η αδερφή της γιαγιάς μου έβγαζε από το μικρό μαύρο πορτοφολάκι της, με εκείνη τη μεγάλη και παράξενη αγκράφα-κούμπωμα, ένα ένα τα χιλιάρικα τραβώντας τα προς πάνω λες και τα έδειχνε σε όλους. Μας έδινε χρήματα για δώρο και έλεγε στην μαμά μου, να τους πάρεις ότι χρειάζονται. Αυτά τα χρήματα πάντα πηγαίνανε σε ρουχισμό, παιχνίδια πήρατε έλεγε από την γιαγιά!Δεν είχε παιδιά και τα τέσσερα εγγόνια της αδερφή της ήταν σαν δικά της, ήταν νονά της μαμάς μου και νονά όλων μετά από μερικά χρόνια. Νονά την φωνάζαμε όλοι από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου!

Ψωνίζαμε από το Μινιόν, το Λαμπρόπουλο, το Κλαουδάτο.
Ο παππούς μας μοίραζε τους σοκολατένιους Άγιους Βασίληδες, ένα για το καθένα μας. Τι ευτυχία ήταν αυτή που νιώθαμε!!
Ήταν η εποχή που ο κόσμος πίστευε στη θρησκευτική έννοια των Χριστουγέννων. Εμείς τα παιδιά ακούγαμε κάθε χρόνο με το ίδιο πάντα ενδιαφέρον, την ιστορία της γέννηση του Χριστού με το άστρο της Βηθλεέμ και τους τρεις μάγους. Τα ακούγαμε από τους γονείς, τις γιαγιάδες, στο σχολείο δίχως να δυσανασχετούμε ή να βαριόμαστε. Ακούγαμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια από ένα δίσκο βινυλίου με μπορντό θήκη και χρυσά γράμματα που τραγουδούσαν τότε η Τάνια Τσανακλίδου, ο Πασχάλης, η Μπέσσυ Αργυράκη, η Μαριάννα Τόλη και ο Ρόμπιν Γουιλιαμς (αν θυμάμαι καλά).

Η τούρτα πάντα ίδια γιατί άρεσε σε όλους και η γιαγιά ήθελε πάντα να μας ευχαριστεί!

Τα φαγητά και τα γλυκά της γιαγιάς ήταν παραδοσιακά και τα ίδια κάθε χρόνο, αλλά πιο νόστιμα πάντα από τη προηγούμενη φορά. Πειράζαμε τους μεγαλύτερους σε ηλικία με όμορφα αστεία και από τα γέλια, μας άκουγε η πολυκατοικία και εμείς τα δικά τους. Όλα ήταν τέλεια!

Το ίδιο σκηνικό επαναλαμβανόταν και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς μόνο που αυτή η γιορτή ήταν τριπλή! Γιόρταζε ο παππούς, ο μπαμπάς μου και η αδερφή μου.
Από το βράδυ είχαμε ανοίξει τα δώρα (δεν αντέχαμε να περιμένουμε), είχαμε στήσει τα παιχνίδια παρά τη γκρίνια της γιαγιάς που τα αφήναμε όλα μέσα στη μέση του σαλονιού τέτοια μέρα. Εμείς το επόμενο πρωί θα συνεχίζαμε το παιχνίδι μας και δεν έπρεπε να χάσουμε χρόνο.
Ξανά φαγητά, γλυκά, γέλια, αγκαλιές με τον ενθουσιασμό και την ευτυχία να ξεχειλίζουν.   Αυτά είναι, ήταν και θα είναι τα δικά μου ιδανικά Χριστούγεννα!!
Αυτά που όλοι οι οικογένεια μαζεύεται ενωμένοι και επικρατεί η χαρά, η ευγνωμοσύνη, η αγάπη, η εκτίμηση και τίποτα δε μπορεί να χαλάσει αυτή τη μαγεία!
Αυτά που θα έπρεπε εγώ να συνεχίζω αλλά που η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να είμαστε μακριά ο ένας από τον άλλον, Αγγλία, Αθήνα, Κρήτη, Κύπρο.

Μεγαλώνουμε και μαζί μας μεγαλώνουν όλοι οι αγαπημένοι μας. Έχουν ανάγκη από όμορφες στιγμές που ‘θα πάρουν μαζί τους’ και εμείς στιγμές που θα κρατήσουμε να θυμόμαστε για όσο ζούμε!

Η τούρτα πάντα ίδια! Άρεσε σε όλους και η γιαγιά ήθελε πάντα να μας ευχαριστεί!